Sigma 70-200mm F/2.8 DG DN OS Sports Sony FE-mount
Sony bracht eind 2019 een verbeterde versie uit van de in 2016 uitgebrachte 70-200 GM f/2.8 zoomlens. Deze mark II versie (GM2) haalde terecht wereldwijd positieve reviews maar de prijs was dan ook best stevig te noemen. We hebben er even op moeten wachten maar gelukkig is er nu een goedkoper alternatief met de Sigma 70-200 f/2.8 DG DN OS Sports. Het prijsverschil is aanzienlijk want de Sigma kost namelijk 1100 Euro minder maar kan de Sigma enigszins met de Sony GM2 versie concurreren?
Bouwkwaliteit, gewicht en ergonomie
De lens laat op het eerste zicht een kwalitatieve maar ook mooie indruk achter maar dat zijn we inmiddels gewend van het merk Sigma. De 70-200 wordt geleverd in een stevige draagtas met binnenin zacht beschermingsmateriaal. De lens is zowel stof- en spatwaterdicht. Het zoomen gebeurt volledig intern dus is ze fors gebouwd (maar niet groter dan de concurrentie) en heeft een gewicht van 1345 gram. Dat is ongeveer 30% meer dan de Sony GM2 maar dat voel je niet echt tijdens het fotograferen. Ingebouwd heeft ze de laatste generatie beeldstabilisatie (OS2) wat volgens Sigma garant staat voor een correctie van 7,5 stops op 70mm en 5,5 stops op 200mm.
Gelukkig heeft Sigma niet bespaard op druk – en schuifknoppen. Er is een AF/MF knop, een focusbegrenzer, keuze voor type beeldstabilisatie, vrij instelbare custom knoppen, een knop voor een stappenvrije diafragma en als laatste is er ook een “lock” knop aanwezig. Je kan zo opteren of je het diafragma door middel van de draairing op de lens wijzigt of op de camera zelf.
Fotografeer je op statief en wil je van staande foto’s naar liggend formaat dan roteer je de lens samen met de camera via de lenskraag en na 90° klikt de lens in positie. Dat vond ik best handig want je moet niet kijken naar markeringen die op de lens zijn aangebracht.
De lensvoet is compatibel met Arca Swiss (in tegenstellig tot de Sony versie). De lensvoet op de Sigma kan je echter niet zoals bij de Sony met een snelkoppeling verwijderen.
Kijken we naar de plaatsing van de zoomring dan opteert Sigma om deze helemaal achteraan te plaatsen in plaats van in het midden en wanneer je wil inzoomen doe je dit door de ring van rechts naar links te draaien. De midden ring krijgt zo de functie van scherpstellen in manuele scherpstelmode. Het voelde voor mij in het begin wat onnatuurlijk aan.
De zonnekap is er ééntje zonder kliksysteem maar met een draaiknop. Het is maar wat je zelf prefereert. De zonnekap schuift tijdens de bevestiging een klein stukje over de zoomring maar deze zit niet in de weg tijdens het in of uitzoomen.
Scherpte, snelheid en lenseigenschappen.
Als je rekening houdt dat de lensconstructie bestaat uit 20 elementen in 15 groepen dan moeten deze perfect op elkaar afgestemd zijn om garant te staan voor beeldkwaliteit. Ik testte de lens met FE vatting op mijn Sony A1 camera. Een versie met L vatting voor camera’s van Leica, Panasonic en het merk Sigma zelf is ook verkrijgbaar. Ik ga ervan uit dat deze versie dezelfde prestaties zal leveren, al is de snelheid van scherpstellen afhankelijk van het type camera.
Ik testte de lens op een mijn Sony A1 met een beeldsensor van 50 MP. Een lens kan bijvoorbeeld heel scherp zijn op een Sony A7III met 24 MP (Megapixel) maar een pak minder scherp worden van zodra je ze bevestigd op een Sony A7RV met 61 MP.
Ik kan enkel maar Sigma feliciteren. De lens is heel scherp en moet zeker niet onderdoen voor de Sony GM2 lens die een nieuwe standaard zette. Je moet al echt gaan pixelpeepen op zoek naar verwaarloosbare verschillen. De meeste lenzen leveren over het algemeen de scherpste beelden als je fotografeert op een diafragma ergens rond f/9 maar volledig open (f/2.8) worden sommige lenzen plots minder scherp maar niet bij deze 70-200. Ook in de hoeken is de scherpte erg goed wat vooral voor landschapsfotografen erg belangrijk is. De interne focus motoren hoor je af en toe een beetje maar het stoort nooit. Voor videowerk is ze dus ook perfect geschikt.
Omdat een 70-200 door portretfotografen een veelgebruikte lens is vroeg ik Parnian om even model te staan in mijn studio. Ik maakte enkele beelden tussen 70mm en 200mm. Op deze close-up foto op 165mm op ISO100 een f/9 is zelfs het kleinste detail perfect scherp. Je mag met deze lens absoluut in de nabewerking niet overdrijven met het toevoegen van scherpte want dan zien haren er al vlug uit als koperdraad. Zo scherp is de lens.
Onderstaande foto nam ik op 70mm. Ook hier is alles mooi scherp.
Ook de kleuren zijn neutraal wat ik als positief ervaar. Sommige lenzen durven wel eens door de aangebrachte coating kleuren een beetje verschuiven naar bijvoorbeeld magenta.
De oogdetectie in AF-C (auto continuous focus) werkte feilloos, ook bij minder licht, maar om de focussnelheid echt te kunnen testen probeerde ik de lens tijdens een amateur voetbalwedstrijd. Ik was heel aangenaam verast dat de “hitrate” van scherpe beelden met de Sony A1 top was want deze camera vraagt het uiterste van een lens door zijn scherpstelsnelheid. Enkel wanneer ik in - of uitzoomde en tegelijkertijd foto’s nam had ik zelden een focus die er niet exact op was maar algemeen mag de Sigma zeker “sports” toevoegen in de typenaam. Het moment dat je de ontspannerknop half ingedrukt houdt bijt hij zich vast op het onderwerp en laat niet meer los. Automatisch scherpstellen gebeurt accuraat en snel.
Ik testte de lens ook op mijn oudere Sony A7R3 en ook hier stelt de lens snel scherp al merk je wel dat deze camera minder veeleisend is met een maximum van 10 beelden per seconde.
Niet alle Sony lenzen kunnen 30 beelden in RAW formaat per seconde aan (zelfs 120 op de A9III) maar spijtig genoeg laat Sony deze hoge framerate niet toe op lenzen van derden. Met de Sigma ben je beperkt tot 15 beelden per seconde maar dat is over het algemeen voor sportfotografie ruimschoots voldoende. We hebben ooit andere tijden gekend. Als je een camera hebt uit de Sony A7 reeks ben je sowieso beperkt tot maximaal 10 beelden per seconde. Ik had het gevoel dat de Sigma motoren snel genoeg kunnen zijn om ook makkelijk 30 beelden per seconde te kunnen schieten.
Ik ging op zoek naar lens fouten zoals chromatische aberratie en lens flare. Deze zijn zo goed als onbestaande. Geen zichtbare purperen of groene tinten in het volledige zoom bereik. Het R&D team maar ook de mensen van productie (die in Aizu, Japan gebeurt) leveren voortreffelijk werk. Lensfouten zoals vervorming en vignet zijn makkelijk in nabewerking te corrigeren maar ook hier heeft Sigma geen steken laten vallen. Een lensprofiel is beschikbaar in Lightroom die eventuele lensfoutjes corrigeert.
Bokeh
Ook hier levert Sigma voortreffelijk werk. Het bokeh is boterzacht met karakter. Van zodra je het diafragma iets meer toe draait worden lichtbollen mooi rond. Op 200mm en f/2.8 zoals op deze foto wordt elke achtergrond superzacht en dat maakt een 70-200 f/2.8 lens zo uniek. Ook hier is de scherpte nog voortreffelijk.
Beeldstabilisatie
De beeldstabilisatie doet zeker zijn werk! Ik fotografeerde met een brandpuntafstand van 200mm uit de losse hand een stilstaand object met een sluitersnelheid van 1/80 en het beeld was perfect scherp. Voor deze test activeer ik steeds de elektronische sluiter zodat er absoluut intern geen trillingen gebeuren die de test konden beïnvloeden.
Besluit
Een 70-200 is een veelzijdige lens en daarom is het voor lensfabrikanten belangrijk om een kwalitatieve lens op de markt te brengen vanwege de grote afzetmarkt. De Sony GM2 van de troon stoten doet deze Sigma niet maar dat zou sterk geweest zijn. Niet enkel was ik aangenaam verrast van de scherpte van de lens op alle brandpuntafstanden maar ook de scherpstelsnelheid doet zijn werk. Dat zijn voor mij de twee belangrijkste parameters want deze kan je in de nabewerking niet corrigeren. Chromatische aberratie is volledig onder controle en misschien zelfs iets beter als de Sony versie. Ik moest in elk geval heel sterk inzoomen om een verschil te kunnen zien.
De plaatsing van de zoom en scherpstelring vraagt enige gewenning. Enkel het (niet) kunnen verwijderen van de lensvoet zie ik als een klein nadeel als je uit de hand fotografeert maar de lensvoet daarentegen is wel Arca Swiss compatibel.
Wanneer je meer dan 15 beelden per seconde wil schieten (met een compatibele camera) zit er niets anders op dan te kiezen voor de Sony GM2 versie maar je moet jezelf de vraag stellen of een meerprijs van 1100 Euro gerechtvaardigd is. Als je 100 Euro oplegt krijg je er een Sigma 24-70 f/2.8 bij! Dan heb je als fotograaf 2 excellente lenzen waarmee je alle richtingen uit kunt.
Tijdens mijn test was ik over de hele lijn aangenaam verrast en ik kan niet anders besluiten dat deze lens een perfect alternatief is voor de Sony 70-200 f/2.8 GM2. €1729 blijft een aanzienlijk bedrag maar eigenlijk is het een koopje voor de kwaliteit die je krijgt. Een echte “nobrainer” zoals Engelstaligen het noemen.
Specificaties + Prijs
Lensconstructie: 20 elementen in 15 groepen (6 FLD, 2 SLD, 3 asferische elementen)
Hoek van weergave: 34,3° -12,3
Aantal membraanbladen: 11 (afgerond diafragma)
Minimaal diafragma: F22
Minimale scherpstelafstand: 65 (W) - 100 (T) cm
Maximale vergrotingsverhouding: 1:5,2 (bij brandpuntsafstand 200 mm)
Filtergrootte: φ77 mm
Afmetingen (maximale diameter x lengte): φ90,6 mm x 205,0 mm / φ3,6 inch. × 8,1 inch
Gewicht: 1.345 g
Prijs: €1729